tag:blogger.com,1999:blog-147197582011-04-21T18:06:06.015-07:00คำตอบสำหรับชีวิตอยู่ที่ไหน เป้าหมายแท้จริงคนเรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร เรามาจากไหน เรากำลังไปสู่ที่ใด ใครคือผู้ที่สำคัญที่สุดในชีวิตเรา คุณค่าของชีวิตคืออะไรmaninGodnoreply@blogger.comBlogger61100tag:blogger.com,1999:blog-14719758.post-82153489699286895852008-08-13T06:20:00.000-07:002008-08-14T20:12:16.056-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tjpkwhGc_18/SKTz1llEF5I/AAAAAAAAABc/TjGeoXC9cB4/s1600-h/soldiers.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tjpkwhGc_18/SKTz1llEF5I/AAAAAAAAABc/TjGeoXC9cB4/s200/soldiers.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5234576768857544594" /></a><br /><blockquote><p></p></blockquote><p align="right"><span style="font-family:courier new;font-size:130%;"><strong>“ วันไหนไม่ได้กินเหล้าดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องผิดปกติ”</strong></span></p><p align="right"><strong><span style="font-family:Courier New;font-size:130%;"></span></strong> </p><p align="left"><strong><span style="font-family:Courier New;font-size:130%;"></span></strong>จ.ส.ต.อัฏฐวัฒน์ สายไทย (ตุ๋ย) อายุ 47 ปี อาชีพรับราชการทหาร<br />ปฏิบัติงานใน โรงพยาบาลทหารในตำแหน่งเจ้าหน้าที่เภสัชกรรม<br />ชีวิตในวัยเด็กผมไม่ค่อยได้อยู่กับ ครอบครัวมากนัก ผมต้องจากบ้านไปอาศัยวัดอยู่<br />เพื่อเรียนหนังสือในเมืองสุรินทร์ตั้งแต่อายุ 8 ปี ความผูกพันในครอบครัวจึงไม่ค่อยจะดีเท่าไรนัก<br />จนถึงพ.ศ. 2516 เรียนจบชั้นมศ.3 แล้ว ก็ไม่ได้เรียนต่อ<br />ผมหนีออกจากบ้านไปโดยไม่ได้บอกให้ใครรู้เลยเป็นเวลาหลายปี<br />มาทราบภายหลังว่าทางบ้านได้ทำบุญหา เพราะคิดว่าผมคงตายไปแล้ว</p><p align="left"><br />ในระหว่างที่ออกจากบ้านไปนั้น ผมได้ไปทำงานหลายแห่ง<br />และที่สุดท้ายก่อนจะ เป็นทหารได้ทำงานในอู่ซ่อมรถที่<br />จังหวัดขอนแก่นเป็นเวลา 5 ปี ที่นี่เอง ผมเริ่มกินเหล้า เสพยาม้า เที่ยวผู้หญิง<br />แต่ที่รู้สึก ภูมิใจในตัวเองมาก คือ การกินเหล้า<br />เพราะมีหลายคนชมว่ากินเหล้าเก่ง กินแล้วสนุกสนาน เป็นที่ชอบใจเพื่อนๆ<br />และผู้ที่ร่วมวงเป็น อย่างมาก พอถึงปี 2523 อายุครบเกณฑ์ทหาร<br />ผมได้สมัคร เข้าเป็นทหารกองประจำการ เมื่อเป็นทหารแล้ว<br />ผมก็ยิ่งเป็นที่รักและชอบใจของเพื่อนๆ<br />รวมถึง ผู้บังคับบัญชาที่สามารถกินเหล้าได้เก่ง และสนุกสนาน<br />ยิ่งทำ ให้ผมมีความภูมิใจมากยิ่งขึ้น และต่อมาได้สอบ เข้าเรียนต่อ<br />เป็นนักเรียน นายสิบเหล่าแพทย์ เมื่อเรียนจบในปี 2526<br />ได้รับการบรรจุเข้ารับ ราชการที่โรงพยาบาลจังหวัดทหารบกสุรินทร์<br />ในช่วง 5 ปีแรก ที่รับราชการ ผม ได้ใช้เวลาส่วนใหญ่ ไปในการเที่ยวเตร่ กินเหล้า<br />ไม่เคยคิดจะเก็บเงินเพื่อจะสร้างฐานะให้ตัวเองเลย เงินที่หามาได้<br />จะใช้ในการเที่ยวเตร่ กินเหล้าเมายาทั้งหมด วันไหนที่ไม่ได้กินเหล้า<br />ดูเหมือนว่าเป็นเรื่องผิดปกติ เป็นประเพณีปฏิบัติประจำในกลุ่มของเรา </p><p align="left"><br />ขณะนั้นจนกระทั่งปลายปี 2539 ผมได้รู้จัก กับผู้หญิงคนหนึ่ง<br />ซึ่งเป็นคริสเตียนผ่านทาง เพื่อน ด้วยความที่ผมเคยอยู่วัดมานาน<br />เรามักจะถกเถียงกันเรื่องศาสนาเสมอ ผมถามเธอว่าทำไมต้องเป็นคริสเตียน<br />แต่เธอไม่ตอบกลับชวน และท้าทายผมให้ไปหาคำตอบเอาเอง </p><p align="left"> </p><p align="left">ในความรู้สึกของผม ตอนนั้น คิดว่าโบสถ์คริสต์ คงจะอึมครึมน่ากลัว<br />คงจะมีฝรั่งหรือคน ต่างชาติมากมาย เป็น สถานที่ที่ไม่น่าไว้วางใจ<br />เป็นความรู้สึกที่คิดเอา เองทั้งนั้น เพราะไม่เคยไป ไม่เคยเห็น<br />แล้ววันหนึ่งผมก็ได้มีโอกาสไปโบสถ์ กับเธอ<br />ผมไม่ต้องการจะได้รับคำตอบอะไร เพียงแต่อยากจะไปจับผิดเขา<br />เพราะในใจรู้สึกต่อต้าน ที่คนไทยไปเป็นคริสเตียน<br />แต่บรรยากาศในโบสถ์ไม่ได้เป็นเหมือน อย่างที่ผมคิดเลย<br />เพราะว่าเป็นคนไทยเกือบทั้งหมด ยกเว้น ฝรั่ง 2 คน ซึ่งพูดไทยได้อย่างชัดเจนอีก<br />มีคนออกมาต้อนรับยกมือไหว้ เชิญเข้า ไปนั่งในห้องประชุม<br />และหลายคนเข้ามาสวัสดี ทักทาย ด้วยท่าทีที่ถ่อม สุภาพ<br />ทั้งๆ ที่วันนั้นผม ยังมีอาการเมา และมีกลิ่นเหล้าติดไปด้วย<br />ยังได้ รับเกียรติจากพี่น้องที่นั่นโดยที่ไม่มีใครแสดงความรังเกียจแต่อย่างใดเลย<br />เป็นความ รู้สึกอบอุ่น และประทับใจอย่างมาก ที่ไม่เคยได้รับจากที่อื่นมาก่อน<br />เห็นบรรยากาศแห่งความรัก ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน<br />ทำให้ความคิดที่จะมาจับผิดนั้นหมดไป</p><p align="left"> </p><p align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>“ไม่อายเขาหรือ ที่ลูกไปเชื่อพระเยซู ขณะที่พ่อเป็นเจ้าอาวาสวัด”<br />พ่อก็ตอบว่า “ไม่เห็นจะต้องอายอะไร เพราะเขาเชื่อพระเยซูแล้ว<br />เขาเลิกกินเหล้า เขาไม่ได้ทำชั่วอะไร ชีวิตก็ดีขึ้น พ่อยินดีด้วย!! ”</strong></span></p><p align="left"><br />หลังจากนั้น ผมได้มีโอกาสศึกษาเรื่องราวของพระเยซู<br />และพบความจริงว่า พระเยซูเป็นพระเจ้า มีฤทธิ์อำนาจสูงสุด<br />สามารถ ช่วยผมและทุกคนที่เชื่อ ให้รอดพ้นจากบาปได้<br />พระองค์ประทานสันติสุขให้ กับผู้ที่เชื่อและวางใจ ในพระองค์ทุกคน<br />ผมได้ตัดสินใจรับเชื่อในองค์พระเยซูเมื่อเดือนเมษายน ปี 2531 และเลิกดื่มเหล้า<br />เลิกประพฤติไม่ดีที่กล่าว มาแล้วทั้งหมด<br />เพราะเกิดความรู้สึก เกลียด ขยะแขยง ไม่อยากจะทำอีกเลย<br />ผมไปบอกกับเพื่อนๆ พ่อแม่และญาติพี่น้อง<br />เรื่องนี้แต่ได้รับการปฏิเสธจากเพื่อนหลายคน<br />แต่พ่อไม่ได้ว่าอะไร มีบางคนต่อว่า บางคน บอกว่าจะไม่คบกับผมอีก<br />แต่ผมบอกกับเพื่อนว่ามันไม่มีเหตุผลอะไรที่เราจะต้องเลิกคบกัน<br />เพราะผมไม่ได้ทำผิด ไม่ได้ทำชั่วเพื่อนน่าจะยินดีด้วย<br />ที่เพื่อนคนนี้เลิกเหล้าและสิ่งที่ไม่ดี ต่างๆ ได้<br />ในเวลานั้น พ่อของผมเป็นเจ้าอาวาส วัดอยู่ มีญาติโยมหลายคนถามพ่อว่า<br />“ไม่อาย เขาหรือที่ลูกไปเชื่อพระเยซูขณะที่พ่อเป็นเจ้า อาวาสวัด”<br />พ่อก็ตอบว่า ไม่เห็นจะต้องอายอะไร เพราะเขาเชื่อพระเยซูแล้ว<br />เขาเลิกกินเหล้า เขาไม่ได้ทำชั่วอะไร ชีวิตก็ดีขึ้น พ่อยินดีด้วย !!<br /><br /><span style="color:#ff6666;"><span style="font-size:180%;"><strong>พระเยซูมีฤทธิ์อำนาจจริง พระองค์เป็น ทางนั้นเป็นความจริงและเป็นชีวิต</strong></span></span><strong><span style="color:#ff6666;"><br />เมื่อมีปัญหา ในชีวิตหรือการงาน ผมอธิษฐานขอการช่วยเหลือจากพระองค์ได้<br />การเชื่อพระเยซูนั้น ท่าน จะต้องเชื่อประสบพบด้วยตัวเอง<br />ไม่สามารถ เชื่อแทนกันได้ เป็นประสบการณ์ส่วนตัวของแต่ละบุคคล และผมได้พบแล้ว!</span></strong><br /></p><p align="left"> </p><p align="left"> </p><p align="left"><span style="font-family:arial;font-size:85%;"><em>แหล่งที่มา เสี<a href="http://www.fgbmfithai.org/pdf/VoiceSurin.pdf">ยงนักธุรกิจชายนานาชาติ</a></em></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14719758-8215348969928689585?l=lifeinglory.blogspot.com' alt='' /></div>maninGodnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14719758.post-35961453595158868202007-10-09T23:00:00.001-07:002007-10-09T23:06:49.418-07:00<li><br /><br />เราเคยร่วมสุขทุกข์กัน ในวันหนึ่ง คือวันซึ่งฟ้าคล้ำ ดำสลัว<br />ที่บางคราวราวพายุ ดุน่ากลัว แต่เป็นชั่วคืนหนึ่ง ซึ่งผ่านไป<br />ข้าฯไม่เคยลืมเวลานั้น จนวันนี้ เรามารวมน้องพี่ เหล่าสหาย<br />แบ่งชีวิตให้กัน ก่อนจากไกล ไปหนใดอีกไม่รู้ ดูมืดมน<br /><br /><span>แต่วันนี้มีสิ่งหนึ่ง ซึ่งอยากบอก ไม่ลวงหลอกนะเพื่อนจ๋า อย่าฉงน<br />ขอให้เพื่อนโปรดได้ฟัง อย่างอดทน เพราะเพื่อนคนคนนี้ ไม่มีลวง<br />รักสัจจะความจริง ยิ่งชีวิต จะพูดผิดได้อย่างไร เรื่องใหญ่หลวง<br />เป็นความจริงจากหัวใจ ลึกในทรวง คือสัจจะโชติช่วง กลางดวงใจ</span><br /><br />หลายปีก่อนตอนที่ข้าฯอยู่ทางเหนือ มีสิ่งหนึ่งที่คลุมเครือ และสงสัย<br />ชีวิตเรา มันเกิดขึ้น ได้อย่างไร ก็แล้วใครสร้างโลกนี้ ให้มีมา<br />เมื่อผิดพลาดไปมากมาย ในชีวิต ความล้มเหลวธุรกิจ ก็ถามหา<br />ทางจิตใจก็ร้าวรอน อ่อนระอา ถึงเวลาที่อ่อนแรง สิ้นกำลัง<br />จึงถามว่า “พระเจ้า ไหน” ใครรู้บ้าง ความสว่างอยู่หนไหน ใจยังหวัง<br />แล้วคำตอบก็แจ้งใจ เคยได้ฟัง คือพระเจ้าแต่เมื่อครั้ง ข้าฯยังเยาว์<br />ทรงเป็นผู้อุทิศตน เพื่อคนทั้งโลก ยอมทนโศกรับทุกข์ อย่างแสนเศร้า<br />พระเยซู คริสต์เจ้า ตายแทนเรา แบกรับเอาบาปไว้ บนพระกาย<br />ทรงถูกตรึงสิ้นพระชนม์ บนกางเขน แล้วทรงเป็นขึ้นมาใหม่ ไม่สูญหาย<br />ทรงพิชิตความบาป และความตาย เสด็จขึ้นเป็นใหญ่ ในจักรวาล<br />‎ ‎<br /><span>เมื่อยามเด็กข้าฯเคยฟัง เรื่องพระเจ้า ที่คุณครูเคยเล่า เป็นข่าวสาร<br />เคยคิดเอาว่าเป็น เพียงนิทาน ที่เขาเล่ากล่าวขาน แค่ผ่านไป<br />แต่เมื่อฟัง เริ่มได้คิด ชีวิตนี้ พระเยซูช่างแสนดี กว่าไหนๆ<br />เมื่อพระเจ้าเริ่มเข้า มา ในใจ ก็รับไว้ในชีวิต จิตร้อนรน<br />ตัวข้าฯในวัยเด็ก เป็นคนซื่อ อยากยึดถือพระเยซู ดูสักหน<br />จึงปรึกษากับใครๆอีกหลายคน ด้วยกังวลว่าคนอื่น ไม่ชื่นชม<br />ผลสรุปออกมา ถูกด่ายับ ตัวข้าฯเลยหันกลับ อย่างขื่นขม<br />เพราะที่จริงพระเยซู น่าชื่นชม เป็นพระเจ้าของผม อย่างจริงจัง<br />ก็เก็บซ่อนพระองค์ไว้ ในใจลึก มิได้นึกเมื่อย้อนไป ในความหลัง<br />เมื่อผ่านวัยหยาบกระด้าง ช่างน่าชัง ก็มานั่งทบทวน มองสวนทาง ‎</span><br /><br />ไม่เคยเห็น ก็เหมือนเห็น เช่นลมพัด ปรากฏชัด ในสรรพสิ่ง ที่ทรงสร้าง<br />เป็นดังเงา ของสิ่งแท้ที่เลือนลาง เหมือนอยู่ห่าง สุดโลกหล้า ขอบฟ้าไกล<br />แต่เมื่อเราเปิดหัวใจ เราให้กว้าง พระองค์ก็เยื้องย่าง เข้ามาใกล้<br />เชิญพระเจ้าเข้ามา อยู่ในใจ พระองค์จะสถิตใน ดวงวิญญาณ<br /><br /><span>ประสบการณ์ข้าฯได้รับนับแต่นั้น ดั่งของขวัญล้ำค่า มหาศาล<br />สันติสุขเปี่ยมล้น เกินประมาณ จนชีวิตทุกด้านได้เปลี่ยนแปลง<br />จากชีวิตในที่มืด สู่สว่าง จากหนทางอับจน สู่แจ่มแจ้ง<br />จากท้อแท้สิ้นหวัง สู่แข็งแรง จากเหมือนถูกสาปแช่ง สู่อวยพร</span><br /><br />กลับจากเหนือสู่ใต้ ในวันยาก แสนลำบากอีกครั้ง ยังเร่ร่อน<br />เหมือนนกผินกลับจาก พเนจร แม้รังนอนก็ไม่รู้ อยู่ที่ใด<br />พระองค์นำข้าๆไป ในความทุกข์ แต่กลับสุขสดชื่น ขึ้นมาใหม่<br />ครอบครัวเรามีความหวัง กว่าครั้งใด เมื่อหัวใจเปี่ยมท้น ล้นพระคุณ<br />บ้านของเราหลังใหม่ มิใช่นี้ มิใช่ที่เสื่อมโทรมหรือสาบสูญ<br />ขอเพียงแต่มีความเชื่อทวีคูณ จะสมบูรณ์ตลอดไปในนิรันดร์<br /><br /><span>เพื่อนที่รักของข้าฯ อย่าสงสัย พระองค์มอบชีวิตใหม่ ให้แก่ท่าน<br />เมื่อท่านเปิดดวงใจ โดยเร็วพลัน และวันนั้นจะรู้จัก อย่างจริงใจ<br />มีพระเจ้า มีโลกนี้ มีมนุษย์ เราทุกคนล้วนเป็นบุตรที่ หลงหาย<br />พระบิดาไม่อยากให้ ใครต้องตาย หรือสุดท้ายต้องอยู่ใน ประลัยกัลป์<span><span><br /></span></span></span></li><br /><li><span>หากวันนี้แต่ละคน ค้นพบว่า พระเจ้า ทรงมีเมตตา ต้องกลับหัน‎<br />มาคืนดีกับพระเจ้า โดยเร็วพลัน จะเป็นวันชีวิตใหม่ ให้เพื่อนเรา<br />ชุมชนใหม่ ในโลกนี้มีอยู่มาก ไม่ลำบาก เพราะรักกันฉันเธอเขา<br />ให้อภัยต่อพี่น้อง ผองเพื่อนเรา เป็นสังคมที่บรรเทาความอับจน<br />จะเดินต่อด้วยกันไป ในพระเจ้า เพราะพระองค์นำเรา ในทุกหน<br />มีสัจจะอยู่ใน ใจทุกคน แสนสุขล้นในวันนี้ หากมีเธอ.‎<br /><br /></span><br /><span><br /></span><i><span><span>ชีวิต ณ นิรันดร.</span></span></i><span>‎<br /><br /><br /></span></li><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14719758-3596145359515886820?l=lifeinglory.blogspot.com' alt='' /></div>maninGodnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14719758.post-1157452607209030922006-09-05T03:34:00.000-07:002006-09-05T03:39:22.373-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/7738/1071/1600/hut111.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7738/1071/320/hut111.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><h2><br /></h2><h2><br /></h2><h2> ชีวิตที่แบกภาระหนักได้รับสันติสุข</h2> <br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">เมืองเล็กๆที่ฉันอยู่กับครอบครัว</span><br />เป็นช่วงเวลาที่ฉันมีความสับสนและหวาดวิตก<br />รวมทั้งความรู้สึกสิ้นหวังที่โถมทับเข้ามา<br />การย้ายร้านของเราเป็นเรื่องที่<br />ดูเหมือน อนาคตไม่แน่นอน<br />หลังจากนี้ไปชีวิตจะเป็นอย่างไร<br />ลูก5ขวบจะเข้าเรียนที่ไหน<br />ร้านอาหารของเราจะขายดีเหมือนอย่างเดิมไหม<br />เขาจะเก็บภาษีสักแค่ไหนและ...<br />สังคมเวลานี้ก็ช่างโหดร้ายเหลือเกิน<br />เรามองดูไปรอบๆตัวเรา<br />จะหาเพื่อนดีๆสักคนก็ดูเหมือนยากเย็นเหลือเกิน<br />เปิดร้านมาไม่กี่วัน ช่างเงียบเหงา<br />รายได้ลดจากเดิมทันที 5 เท่า<br />แถมวันๆพวกเรี่ยไรก็มากันไม่เว้นแต่ละวัน<br />ฉันเลยคิดอ่าน หาซื้อรูปพระเยซู ที่ตลาด<br />มาติดเอาไว้บนผนังร้านดูเด่นสง่า<br />ใครเดินเข้ามา ก็เห็นทันที<br />ได้ผล พวกเรี่ยไรแค่เห็นภาพ ก็ไม่ถามอะไรแล้ว<br />สามีฉันเลยโวย ว่า ” คุณไม่ได้เชื่อพระเยซูจริง<br />เอามาติดทำไม รูปนี้ แค่เอามากันพวกเรี่ยไรเหรอ<br />ผมต้องหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้ได้”<br />จริงๆเวลานี้พระเยซู เข้ามานั่งในใจฉันเรียบร้อยแล้ว<br />ส่วนสามี ยัง งมหาอยู่ ฉันก็เลยชวนให้เขาเรียน<br />พระคัมภีร์ทางไปรษณีย์ ด้วยกัน<br />แค่เรียนนั้นก็ยังไม่เป็นที่พอใจ เขาเข้าไปหาอ่าน<br />ในห้องสมุดแทบทุกวัน<br />เอาหนังสือศาสนามาอ่านไม่รู้จักกี่เล่ม<br />มาวันหนึ่ง อ่านพระธรรมยอห์น<br />เสร็จแล้วก็ ร้องไห้lสารภาพบาป<br />ต้อนรับพระเยซูคริสต์<br />ไม่ช้าชีวิตเขาก็ถูกเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง<br />จากคนใจดำกลายเป็นคนใจดี<br />จากคนพูดหยาบกลายเป็นคนพูดเพราะ<br />เลิกโกหก อะไรที่ไม่ดีเลิกหมด<br />หันมาขยันงานกว่าเดิม เลิกอ่านหนังสือโป๊<br />หันมาอ่านพระคัมภีร์ และเรื่องราวพระเจ้า<br />กลายเป็นคนน่ารักกว่าแต่ก่อนมากมาย<br />ที่เคยตีลูกแรงๆก็กลับมา รักและสอนลูกดีดี<br />ครอบครัวเราจึงมีแต่ความสุขและอบอุ่นกว่าที่ผ่านมา<br />ชีวิตเต็มไปด้วยความหวังและอนาคตอันสดใส<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14719758-115745260720903092?l=lifeinglory.blogspot.com' alt='' /></div>maninGodnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14719758.post-1157452416809823872006-09-05T03:27:00.000-07:002008-07-18T17:19:28.771-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/7738/1071/1600/wsheep08.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7738/1071/320/wsheep08.jpg" alt="" border="0" /></a><span style="font-family:verdana;"><br /></span><p class="MsoNormal"><b><span style="font-family:verdana;"><br /></span></b></p><p class="MsoNormal"><b><span style="font-family:verdana;"><br /></span></b></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:180%;"><b><span >พระเจ้าเกี่ยวข้องกับฉันอย่างไร </span></b></span><b><span style=""><span style="font-size:180%;"><span >?</span></span></span></b></p><span > </span><p class="MsoNormal"><span style=""><o:p><span > </span></o:p></span></p><span > </span><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span >โดย คุณอ้อย</span></span></p><span style="font-family:verdana;"> </span><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span style=""><o:p><span style="font-family:verdana;"> </span></o:p></span></p><span style="font-family:verdana;"> </span><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span style="font-family:verdana;"><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span style="font-family:verdana;"><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span style="font-family:verdana;"><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span >ขอเริ่มต้นตอนยังเรียนอยู่ ป.ว.ช. มีรุ่นพี่นับถือศาสนาคริสต์แล้วเขาชวนไปโบสถ์ และตัวเองเป็นคนที่อยากเรียนรู้เกี่ยวกับศาสนาต่าง ๆ จึงได้ตามเขาไป โบสถ์ที่ไปจะเลยประตูน้ำไปอีกเลยไปทางมักกะสัน รู้สึกว่าทางโบสถ์จะเช่าโรงหนัง แต่คนก็เยอะมาก และมีหลายรอบ ทีแรกทีไปก็เฉย ๆ ไม่มีความรู้สึกอะไรเลย พอจะกลับก็มีความรู้สึกกลัวเพราะว่าเลยเวลากลับบ้าน กลัวว่าแม่จะดุเพราะแม่ไม่ยอมให้ไปไหนง่าย ๆ แต่พี่และเพื่อนเขาอธิษฐานให้เพื่อไม่ให้แม่ดุและให้พระเจ้าคุ้มครอง ผลคือกลับบ้านช้ามากแต่แม่ไม่พูดหรือว่าอะไรเลยรุ่นพี่ก็พยายามจะให้เข้าโบสถ์ให้ได้แต่ก็ความกลัวต่าง ๆ นานา เพราะว่าตัวเองเรียนฟันดาบแล้วครูดาบจะให้ขึ้นครู(แต่หนสุดท้ายไม่ได้ขึ้นครู) เพื่อนรุ่นพี่เรียนจบก็ต่างคนต่างไปไม่ได้ติดต่อกันอีก ก็ลืม ๆ กันไป</span></span></p><span > </span><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span style=""><o:p><span > </span></o:p></span></p><span > </span><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span style=""><o:p><span > </span></o:p></span></p><span > </span><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span >หลังจากนั้นแต่งงานแฟนเป็นคนแขกสิงคโปร์และเป็นคริสเตียน แม่เขาไม่ยอมให้ลูกชายเขาแต่งงานกับคนต่างชาติและต่างศาสนา เขามีลูกชาย </span></span><span style=""><span >3</span></span><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span > คน หญิง </span></span><span style=""><span >1</span></span><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span > คน ถึงขั้นที่บอกลูกชายว่า ถ้าแต่งงานกับผู้หญิงไทยคนนี ้แม่จะฆ่าตัวตาย เราก็เลยแต่งงานกันที่กรุงเทพฯ (ตอนนั้นแฟนยังทำงานอยู่ที่กรุงเทพฯ) แฟนไม่บอกครอบครัวที่สิงคโปร์เลย มีแต่พี่ชายคนโตรู้เท่านั้น เราแต่งงานแบบศาสนาพุทธ เพราะดิฉันยังนับถือพุทธอยู่ แล้วแฟนไม่เคย เคี่ยวเข็ญให้นับถือคริสต์เลยเขาตามใจ จนลูกชายอายุได้ </span></span><span style=""><span >9</span></span><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span > เดือน แฟนกลับมาสิงคโปร์และได้บอกให้แม่และน้องรู้ว่า เขาแต่งงานและมีลูกชายได้ </span></span><span style=""><span >9</span></span><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span >เดือนแล้ว แม่เขาโกรธมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จนแฟนหมดสัญญาทำงานที่กรุงเทพฯ ต้องกลับสิงคโปร์ เราก็กลับมาพร้อมกัน ก่อนมาสิงคโปร์ แม่ดิฉันบอกว่าครอบครัวเราปู่ ย่า ตา ยาย นับถือพุทธมานานแล้ว และไม่ต้องการให้ดิฉันนับถือคริสต์ตามแฟน</span></span></p><span > </span><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span style=""><o:p><span > </span></o:p></span></p><span > </span><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span style=""><o:p><span > </span></o:p></span></p><span > </span><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span >พอเรามาถึงสิงคโปร์ก็เริ่มมีคนมาเยี่ยม (มาดูตัวซะมากกว่า) สายตาพวกเขามองดูดิฉันแบบรังเกียจ มองหัวจรดเท้าแล้วแม่สามีจะคอยให้เพื่อนและอาจารย์ คอยพูดและชักชวนดิฉัน ให้นับถือคริสต์ แบบบังคับไปในตัว ทีแรกไม่นึกรังเกียจในคริสต์ ยังศรัทธาอีกต่างหาก แต่มาเจอแบบชวนแกมบังคับ ก็เลยเริ่มจะตีห่าง คือมองภาพพจน์ว่า คนนับถือคริสต์เขาเป็นแบบนี้กันเหรอ ชอบดูถูกคน แบ่งชนชั้น แต่น้อง ๆ ของแฟนและแฟนไม่เคยบังคับและไม่เคยเอ่ยถึง และจะต่อว่าแม่ตัวเองว่า เป็นคริสเตียนแบบไหนถึงต้องบังคับ คนอื่นให้นับถือ และแล้วความรังเกียจของแม่สามีก็เริ่มออกลาย เราเข้ากันไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่ดิฉันทำทุกอย่างให้ อย่างที่ลูกสาวเขาไม่เคยทำให้ ประเคนอาหารให้ สารพัดอย่าง เขายังไปบอกเพื่อน ๆ เขาว่าดิฉันขี้เกียจ ตื่นสาย ไม่ทำความสะอาดบ้านไม่ทำกับข้าว คือไม่ทำอะไรเลย เอาแต่นอนและก็เลี้ยงลูก (ตอนนั้นดิฉันยังพูดภาษาอังกฤษไม่ค่อยได้ต้องพึ่งดิกชั่นนารี (</span></span><span style=""><span >Dictionary) </span></span><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span >แรก ๆ ดิฉันยอม ยอมจนทนไม่ไหว เพราะดิฉันไม่เคยมีโอกาสทำให้พ่อและแม่ตัวเองเลย จนเพื่อนแม่สามีมาจับแขนและต่อว่าดิฉันให้เห็นใจคนแก่ ให้ทำงานบ้าน ดิฉันรู้สึกโกรธมาก จนบอกแฟนและน้องสาวเขาว่า เมื่อแม่เธอไปบอกว่าดิฉันไม่ทำอะไรเลย ดิฉันก็จะทำตามความต้องการ คือจะทำความฝันของแม่เธอให้เป็นความจริง ดิฉันจึงไม่ทำอะไรให้แม่สามีเลย แม้แต่ทำความสะอาดบ้าน จะทำเฉพาะห้องของตัวเอง กับข้าวก็ไม่ทำเผื่อ แล้วดิฉันก็ไม่พูดกับแม่สามีอีกเลย เพราะพูดกันทีไร หาเรื่องทะเลาะกันทุกที ดิฉันตัดสินใจไม่พูดดีกว่า จนแม่สามีมาขอโทษ ดิฉันก็ยกโทษให้ และเราก็เริ่มพูดกันอีก แต่แม่สามีก็เริ่มเหมือนเดิม หาความดิฉัน เป่าหูแฟนดิฉัน จะให้ดิฉันกับแฟนเลิกกัน สารพัด เราอยู่บ้านเดียวกันแต่ดิฉันไม่พูดกับเขามาเป็นปี ดิฉันทำเหมือนแม่สามีไม่มีตัวตน และยังชวนเพื่อน ๆ มาคอยพูดให้ดิฉันนับถือคริสต์ ดิฉันเริ่มเกลียดศาสนาคริสต์ </span></span></p><span > </span><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span style=""><o:p><span > </span></o:p></span></p><span > </span><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span style=""><o:p><span > </span></o:p></span></p><span > </span><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span style=""><span > </span></span><span >ขอบอกเลยว่า เริ่มเกลียดศาสนาคริสต์และคนนับถือคริสต์ เพราะเท่าที่ดิฉันเห็นมาเป็นอะไรที่แย่มาก ๆ ไม่มีอะไรน่าชื่นชม ดิฉันหมดความหวังทุกอย่าง เพราะพึ่งไม่ได้แม้แต่แฟนตัวเอง แฟนบอกดิฉันว่าต้องเข้าข้างแม่เขาทั้ง ๆ ที่รู้ว่าแม่ผิด ดิฉันเคว้งเพราะตัวคนเดียวที่สิงคโปร์ ไม่มีเพื่อน พ่อ แม่ พี่ น้อง ก็อยู่ไกล โทรศัพท์ก็ไม่ได้ แม่สามีไม่ให้โทร จนวัน </span></span><span style=""><span >Good Friday </span></span><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span >ปี </span></span><span style=""><span >1995</span></span><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span > น้องเขยและน้องสะใภ้ เชิญไปงานเลี้ยงของกลุ่มเซลล์โบสถ์เขา (น้องเขยกับแม่เขาเข้าคนละโบสถ์กัน แม่สามีโบสถ์แขก น้องเขยโบสถ์อินเตอร์) ในงานรู้สึกอบอุ่นมากเพราะทุกคนไม่ถือตัว เป็นคนจีนหมด มีสามีกับน้องชายเป็นแขก (แฟนน้องเขยเป็นคนจีน) ช่วงรายการจะมีการเปิดวีดีโอ เกี่ยวกับวันตายของพระเยซู ให้ดู และตอนท้ายรายการ เขาจะจับแยก และแบ่งปันพระธรรมยอห์น (</span></span><span style=""><span >John 3:16 ) </span></span><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span >ดิฉันยังไม่มีความรู้สึกอะไร แต่ตอนที่เขาถามว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า ถ้ามีเขาจะอธิษฐานให้ มีอะไรอยากจะเล่าให้ฟังหรือเปล่า และบอกว่ายังมีคนห่วงใยดิฉันอยู่นะ ความที่มีปัญหามากมาย ไม่รู้จะไปพูดไประบายกับใคร พอมีคนมาเสนอตัวจะรับฟังดิฉันก็เล่าให้เขาฟังว่ามีปัญหากับแม่สามี เขาอธิษฐานเผื่อดิฉัน จนมีความรู้สึกใหม่ ๆ เกิดขึ้น คิดกับตัวเองว่ายังมีคนห่วงใยเราอีกเหรอ นึกว่าไม่มีแล้วแล้วเริ่มมีกำลังใจ แล้ววันอาทิตย์น้องเขยกับน้องสะใภ้ได้ชวนไปโบสถ์(ตอนนั้นภาษาอังกฤษก็ยังไม่ค่อย รู้เรื่องเท่าไหร่) ตอนที่อาจารย์เทศนาไม่รู้เรื่องเลย แต่ช่วงสุดท้าย อาจารย์พูดอีกว่า แขกรับเชิญคนไหนอยากจะต้อนรับพระเยซูคริสต์ ดิฉันสองจิตสองใจ ใจหนึ่งนึกถึงแม่ เคยบอกว่าไม่ได้ อีกใจหนึ่งว่าได้แล้วเขาบอกให้คนที่อยากจะต้อนรับพระเยซูคริสต์ ยกมือขึ้น ใจดิฉันบอกว่าไม่ แต่ไม่รู้ว่ามือยกขึ้นไปได้ไง (ตอนนี้รู้แล้วว่ายกไปได้ไง </span></span><span style=""><span >is God timing and God power) </span></span></p><span > </span><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span style=""><o:p><span > </span></o:p></span></p><span > </span><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span style=""><o:p><span > </span></o:p></span></p><span > </span><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span >จากที่เกลียดคริสต์ แต่มาเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่พอจะยึดได้ ดิฉันไปกลุ่มเซลล์ทุกอาทิตย์ ลืมบอกไปว่าพ่อแม่ของดิฉันเคยเป็นคนทรงทั้งคู่ และดิฉันเคยไปเป็นเพื่อนแม่เลี้ยงดิฉันไปหาคนทรง แต่ดิฉันไม่เคยเชื่อถือ และคนทรงทายว่าดิฉันจะได้แต่งงานตอน อายุ </span></span><span style=""><span >18</span></span><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span > ตอนไปหาคนทรงอายุ </span></span><span style=""><span >16</span></span><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span > และทักว่าคู่อยู่ไกล ตัวเล็กผิวคล้ำ และจะมีอันตราย ก่อนอายุครบ </span></span><span style=""><span >23</span></span><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span > ปี ต้องมาต่ออายุไม่งั้นอาจถึงตาย หลังจากพบคนทรงก็ไม่คิดอะไร และไม่อยากจะเชื่อ เพราะไม่คิดว่าจะเป็นไปได้จน ได้แต่งงานตอนอายุ </span></span><span style=""><span >18</span></span><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span > ปี แม่เลี้ยงถึงทักว่า เหมือนกับที่คนทรงทายไว้ไม่ผิดเลย ทีนี้ก็เริ่มจะเชื่อแล้ว เพราะที่เขาทักมาทุกอย่างมันเกิดขึ้นแล้ว จนมาอยู่สิงคโปร์ ก่อนวันเกิด </span></span><span style=""><span >27</span></span><span lang="TH" style="font-size:130%;"><span > มกราคม ได้คุยกับแม่เลี้ยง แม่เลี้ยงบอกให้กลับมากรุงเทพฯ มาต่ออายุ แต่ตอนนั้นเริ่มไปโบสถ์และรับเชื่อพระเยซูคริสต์แล้ว แต่ก็กลัวเหมือนกัน ก็เลยอธิษฐานขอให้พระเจ้าดูแล คือจะยกทุกอย่างไว้ในมือพระเจ้า เลยไม่กลับกรุงเทพฯ </span></span></p><span > </span><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span style=""><o:p><span > </span></o:p></span></p><span > </span><p class="MsoNormal" style="font-family:courier new;"><span style=""><o:p><span > </span></o:p></span></p><span > </span><p class="MsoNormal"><span >ในวันที่ </span><span >16 </span><span >มกราคม </span><span >1996 </span><span >ได้ </span><span >Baptize </span><span >เลยวันเกิดมาก็ไม่มีอะไรร้ายแรงที่เคยกลัวเกิดขึ้น วันที่ </span><span >2 </span><span >กุมภาพันธ์ ยังได้กำเนิดลูกสาว ก็เลยได้รู้ว่าในเมื่อเชื่อในพระเจ้า ไม่มีอะไรต้องกลัว ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่เคยว้าเหว่อีกเลย จะมีพระเจ้าเป็นที่พึ่ง จนถึงวันนี้ก็ยังมีพระเจ้าอยู่เป็นเพื่อน และเป็นทุก ๆ อย่าง</span><span style="font-family:verdana;"><br /></span></p><span style="font-family:verdana;"><br /></span><p class="MsoNormal"><span style="font-family:verdana;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:78%;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-family:verdana;">แหล่งที่มา ไทยคริสเตียนดอทเนต</span></span></span><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14719758-115745241680982387?l=lifeinglory.blogspot.com' alt='' /></div>maninGodnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14719758.post-1127092390478008722005-09-18T18:11:00.000-07:002005-12-13T22:39:17.756-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/7738/1071/1600/mychild.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7738/1071/320/mychild.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />ก่อนที่ฉันจะเล่าคำพยานนี้<br />ฉันรู้สึกว่าจำเป็นมากที่คุณจะต้องรู้ข้อมูลในวัยเด็กของฉันก่อน<br />เพื่อคุณจะสามารถเข้าใจการตัดสินใจของฉันได้ดีขึ้น<br />แม้มันจะเป็นสิ่งโง่เขลาอย่างไรก็ตาม<br />แต่ทุก ๆ การตัดสินใจของฉัน ในช่วงที่ชีวิตดีหรือเลว<br />ก็ได้นำฉันมา ณ.จุดที่ฉันเป็นอยู่เวลานี้<br />และฉันขอบคุณพระเจ้าอย่างสูง<br />สำหรับภูเขาและหุบเขาทั้งหลายเหล่านั้นในชีวิตฉัน<br /> เมื่อฉันเกิด แม่อายุได้ 15 ปีเท่านั้น<br />และบัดนี้หลาย ๆ ปีที่ผ่านมา หลังจากที่ฉันเดินเข้าสู่<br />กระบวนการแห่งการให้อภัยเธอ<br />และกำลังทำงานผ่านหลาย ๆสิ่ง<br />ฉันสามารถมองเห็นชีวิตของเธอผ่านดวงตาของเธอ<br />เพื่อพยายามทำความเข้าใจให้มากขึ้น<br />ว่าเธอรู้สึกอย่างไร มีบางคนให้คำแนะนำฉัน<br />เมื่อฉันกำลังปล้ำสู้อย่างจริงจังกับสิ่งเหล่านี้<br />ฉันถูกสอนว่าบางทีฉันอาจให้อภัยแม่ง่ายขึ้น<br />หากย้อนมองดูชีวิตของเธอผ่านดวงตาของเธอเอง<br />ไม่ใช่ดวงตาของวัยเด็กที่เจ็บช้ำของฉัน<br /> คุณรู้ไหม มันได้ผลทีเดียว ตอนนี้ฉันเข้าใจเธอชัดเจนดีแล้ว<br />แม่ยังเด็กเกินไปที่จะดูแลตัวเองไม่น้อย<br />ไปกว่าการดูแลลูกน้อยของเธอ<br />เธอจึงพาฉันไปที่นั่นที่นี่เพื่อจะฝากฉันไว้ชั่วคราว<br />ซึ่งส่วนใหญ่คนที่รับฝากไว้ก็คือยายของฉัน<br />หลาย ๆครั้งตลอดชีวิตฉัน พอแม่ตัดสินใจจะกลับมารับฉัน<br />เธอก็มาและทำลายฉันอีก<br />ฉันไม่เคยรู้จักเสถียรภาพในชีวิตจริง ๆ เลย<br />และฉันจะรู้สึกเสมอว่า ไม่มีใครรักและต้องการฉันจริงๆเลย<br /> เมื่อฉันอายุ 9 ขวบ แม่ก็มาและพรากฉันไปจากยาย<br />ซึ่ง ณ.เวลานั้น ยายเป็นแม่คนเดียวที่ฉัน<br />รู้จักจริง ๆ และฉันก็ต่อสู้กับแม่มาก ในที่สุดแม่ก็พาฉันไปอีลีนอยส์จนได้<br />เวลานั้นเอง แม่ได้แต่งงานใหม่และลูกใหม่อีก 2 คนกับสามีใหม่<br /> สามีใหม่ของแม่เกลียดฉัน เหตุผลง่าย ๆ ที่ฉันเห็นได้ก็คือ<br />เพราะฉันไม่ใช่ลูกเขา นี่ไม่ใช่ความผิดของฉัน<br />แต่กระนั้นฉันก็ยังตำหนิตัวเองมาเป็นเวลาหลายปี<br />พ่อเลี้ยงตั้งต้นข่มขืนฉันตั้งแต่ฉัน 9 ขวบไปจนถึงอายุ 13 ปี<br />ในที่สุดฉันก็บอกแม่แต่เธอไม่เชื่อฉัน จริง ๆ แล้วไม่มีใครเชื่อฉันเลย<br />ในที่สุดฉันก็ต้องยุติและฝังความโกรธเกลียดทั้งหมดไว้เป็นเวลาหลายปี<br />ซึ่งบัดนี้ได้ถูกจัดการและได้รับการอภัยจนหมดสิ้นแล้ว<br />และบัดนี้ สิ่งเลวร้ายทั้งหมดอยู่ภายใต้พระโลหิตประเสริฐของพระเยซู<br />สรรเสริญพระเจ้า<br /> ฉันบอกแม่ว่า ฉันต้องการกลับไปอยู่ที่เมมฟิสกับยาย<br />แม่ก็อนุญาตเพราะเธอรู้สึกว่า ฉันก่อปัญหาให้เธอมากมาย<br />และเธอไม่อยากถูกรบกวนอีก<br /> เวลานี้ ยายแต่งงานใหม่แล้ว และฉันก็แค้นสามีใหม่ของยาย<br />ที่พรากยายไปจากฉัน คุณต้องจำไว้ว่าฉันยังเป็นเด็ก<br />และรู้สึกว่ายายเป็นทุกอย่างที่ฉันมี และตอนนั้นฉันสูญเสียเธอไปแล้ว<br />ฉันเกลียดสามีใหม่ของยายมากและสร้างปัญหาให้เขามากมาย<br />แต่เขาเป็นคนดีและรักฉันมาก ฉันไม่อาจ<br />ยอมรับข้อเสนอของเขาได้ หลังจากปล้ำสู้กันมายาวนาน<br />ยายก็ไปร้องศาลว่าฉันเป็นเด็กเหลือขอ ควบคุมไม่<br />อยู่ ปกครองไม่ได้ และพวกเขาไม่อาจจะเลี้ยงดูฉันได้อีกต่อไป<br /> ดังนั้นฉันจึงถูกย้ายไปสถานสงเคราะห์<br />บ้านที่ฉันย้ายไปอยู่ใหม่นี้วิเศษทีเดียว แต่ในเวลานั้น<br />ฉันเห็นอะไรไม่ชัดเจนนัก สิ่งที่ฉันเห็นอย่างเดียวก็คือ<br />คนที่จะรักฉันและนำยายกลับมาหาฉันอย่างเดิม<br />ฉันต้องการแต่ยายเท่านั้น ดังนั้นฉันจึงหนึไป<br />ศาลจึงสั่งให้ฉันต้องอยู่ภายใต้ การคุ้มครองของรัฐเทนเนสซี่<br />ฉันจึงถูกส่งไปเข้า รร.ดัดสันดานสตรีแคทอลิคเป็นเวลา 3ปีครึ่ง<br />และเมื่อฉันมองย้อนกลับมา ฉันสามารถกล่าวได้อย่างจริงใจว่า<br />มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสิ่งหนึ่งที่เกิดกับฉัน<br />แต่ในเวลานั้นสิ่งที่ฉันเห็นได้ก็คือ<br />ฉันตัวคนเดียวจริง ๆ ไม่มีใครรัก<br />ไม่มีใครต้องการในโลกที่กว้างใหญ่นี้<br />เวลานี้ฉันจะต้องเดินหน้าต่อไป<br />ในปี 1987 ฉันได้เสียลูก 3 คนให้กับพ่อของพวกเขา<br />และฉันก็หมดสิ้นทุกอย่าง ฉันหันไปดื่มอย่างหนัก<br />และสุดท้ายก็กลายเป็นนักย่องเบาและคนติดยา<br />เวลานี้ฉันได้ทิ้งทุกอย่างรวมทั้งความเคารพตัวเอง<br />ฉันกลายเป็นโสเภณีเพื่อหาเงินมาซื้อยาเสพติด<br />ฉันถูกจับกุมหลายครั้ง แต่ฉันก็ไม่เคยถูกลงโทษและติดคุกเลยสักครั้ง<br />ฉันรู้ว่าพระเจ้าทรงดูแลฉันแม้ในขณะเมื่อฉันยังอยู่ในความบาป<br />พระองค์ทรงทอดพระเนตรเห็นแล้วว่า วันหนึ่งฉันจะกลับมา<br />เป็นของพระองค์ ฉันมอบถวายแด่พระเจ้าด้วยคำสรรเสริญ<br />เกียรติยศ และสง่าราศีทั้งสิ้นสำหรับสิ่ง<br />เหล่านั้นที่ทำให้ฉันได้เป็นฉัน ณ.วันนี้ และสำหรับทุกสิ่งที่จะเป็นไปในอนาคต<br /> ยาเสพติดและการเตร็ดเตร่ของฉัน นำฉันไปในที่ต่าง ๆ มากมาย<br />20 ธ.ค. 1990 ฉันได้มาพบกับชายคนหนึ่ง ซึ่งเล่าเรื่องพระเยซูให้ฉันฟัง<br />และบอกว่าพระองค์สามารถสร้างชีวิตฉันขึ้นมาใหม่<br />และนำไปเป็นตัวอย่างแก่คนอื่น ๆ ได้ ฉันไม่ได้กินอะไรมา 2วันแล้ว<br />เขาถามฉันว่าหิวไหม และพาฉันไปที่ร้านอาหาร ซื้อของให้กิน<br />แล้วเขาก็ใช้เวลาทั้งหมดเล่าเรื่อง พระเยซูให้ฉันฟัง<br />เขาบอกว่า พระเยซูสามารถช่วยให้ฉันเป็นอิสระได้ หากฉันต้องการ<br />และเล่าว่า พระเยซูจะให้ชีวิตใหม่ที่ปราศจากความเจ็บปวดและยุ่งเหยิง<br />สับสนอย่างที่เป็นอยู่อย่างนี้ ได้อย่างไร<br /> แน่ล่ะ การมาเป็นคริสเตียนไม่อาจ ขจัดความเจ็บปวด,<br />ร่องรอยแห่งบาดแผลต่าง ๆและความยาก<br />ลำบากทั้งหลายออกไปจากชีวิต<br />แต่ด้วยพระคริสต์ซึ่งสถิตในใจเราทั้งหลาย<br />พระองค์จะประทานกำลังให้เรามี<br />ชัยชนะและยืนหยัดมั่นคงในช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุด<br />ฉันเริ่มแบ่งปันชีวิตกับชายคนนี้ เขายังคงบอกเรื่อง<br />พระเยซูคือคำตอบ และเด็กอย่างเขาก็พูดถูก<br />จากจุดนั้นเองฉันได้ถวายจิตใจของฉันแด่พระเจ้า และตัดสิน<br />ใจที่จะอยู่เพื่อพระองค์และรับใช้พระองค์ ตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ของฉัน<br /> ฉันเคยร้องเพลงมาหลายปีแต่ได้ทำลายเสียงของตัวเองด้วยการใช้ยาเสพติด<br />ฉันได้ทำลายของขวัญที่พระเจ้าให้กับฉัน<br />ดังนั้นฉันจึงได้อธิษฐานร้องทูลต่อพระเจ้าว่า<br />หากพระองค์ ทรงโปรดรักษาและฟื้นฟูเสียง<br />ของฉัน ฉันจะใช้ของประทานนี้เพื่อถวายพระสิริแด่พระเจ้า<br />ตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ของฉัน<br />ฉันมีประสบการณ์อัศจรรย์มากมายในชีวิตคริสเตียนของฉัน<br />ขณะที่ฉันกำลังดำเนินไปในชีวิตอัศจรรย์ของฉัน<br />หนึ่งในการอัศจรรย์นั้น ยังคงอยู่ต่อหน้าต่อตาฉัน<br />และฉันอยากจะแบ่งปันเรื่องนี้กับคุณด้วย<br /> ประมาณ 4 หรือ 5 ปีมาแล้ว<br />ฉันไปตรวจพบว่าเป็นโรคเกี่ยวกับลำไส้ที่รักษาไม่หาย<br />หมอก็ไม่ยืนยันแน่นอน แต่พวกเขาก็สรุปว่า<br />มีแผลเปื่อยอยู่ที่ลำไส้ของฉันเป็นจำนวนมาก<br />เขาบอกว่าจะต้องผ่าตัดเอาลำไส้บางส่วนออกไป<br />คำตอบของฉันก็คือ ฉันจะขออธิษฐานสำหรับเรื่องนี้และ<br />ฉันเชื่อว่า พระเจ้าจะรักษาฉันโดยไม่ต้องผ่าตัด<br /> พวกหมอก็เดินหน้าต่อ นัดหมายฉันมาส่องกล้องตรวจ<br />ในสัปดาห์ถัดมา สองสามวันหลังจากคริสต์มาส<br /> ดังนั้นในช่วงคริสต์มาสอีฟ ฉันได้วางแผนโทรศัพท์ทางไกล<br />ไปหาเพื่อนผู้รับใช้พระเจ้าของฉันและขอให้เขาอธิษฐานเผื่อฉัน<br />เขาบอกว่าไม่มีปัญหา เดี๋ยวจะโทรกลับมาหาฉันอีก<br />ระหว่างที่รอเขาโทรกลับมา ฉันเอาพระคัมภีร์มาประมาณ 10 เล่ม<br />กางออกวางไว้บนพื้นเป็นรูปวงกลมและเล่มหนึ่งก็เปิดอยู่<br />ที่กลางวงกลมพอดี และเมื่อเขาโทรกลับมา<br />ฉันก็คุกเข่าลงที่พระคัมภีร์ที่อยู่กลางวงกลมนั้นและอธิษฐาน<br />เมื่อเพื่อนอธิษฐานเผื่อฉันไฟแห่งพระเจ้าได้ฟาดมาที่ตัวฉัน<br />และผ่านตลอดร่างกายของฉัน มีสันติสุขปกคลุมอยู่ที่ตัวฉัน<br />ฉันเข้านอนและหลับสนิท(แบบเดียวกับอดัม<br />เวลาที่พระเจ้าทรงชักกระดูกของเขามาสร้างเป็นผู้หญิง)<br />พระองค์ทรงกระทำอย่างเดียวกันนั้นกับฉันด้วย<br />ทรงผ่าตัดรักษาร่างกายของฉัน<br />ฉันหลับไปถึง 17 ชม. และเมื่อฉันตื่น<br />เลือดได้หยุดไหลไปแล้วและความเจ็บปวดด้วย<br />ฉันรู้โดยไม่ต้องสงสัยเลยว่า ฉันได้รับการรักษาแล้ว<br />โดยพระหัตถ์ประเสริฐขององค์จอมเจ้านาย<br />ฉันจ่ายเงิน 400ดอลล่าร์ทุกเดือนเป็นค่ายา<br />ฉันเข้าไปในครัว ขว้างยาทั้งหมดลงถังขยะ<br />ฉันได้กลับไปส่องกล้องตรวจตามนัด และพวกหมอก็ต้องประหลาดใจ<br />ไม่มีแผลเปื่อยสักแห่งเดียวเลย<br />ฉันได้แต่สรรเสริญพระเจ้าสำหรับฤทธิ์อำนาจการรักษาของพระองค์<br /> ฉันได้ถวายตัวเป็นผู้ประกาศ<br />และได้แต่งงานกับชายที่ดีมากที่เป็นผู้ประกาศเหมือนกัน<br />เรารู้ว่าพระเจ้าทรงนำเรามาร่วมกัน เพื่อพันธกิจของพระองค์<br />และเราชื่นชมยินดีกับการรับใช้พระเจ้าร่วมกัน<br /><br />เดี๋ยวนี้ ฉันเป็นนักร้อง นักแต่งเพลงของทีมประกาศข่าวประเสริฐ ทางตอนใต้ของอเมริกา<br />พระเจ้าทางอวยพรฉันและฉันจะดำเนินต่อไปบนเส้นทางของพระองค์ ซึ่งพระองค์ทรงวางฉันไว้<br />เพราะความปรารถนาเดียวของฉันก็คือ รับใช้พระองค์ ไม่ว่าจะเดินทางไปที่ใดก็ตาม ฉันจะถูกเชิญ<br />ให้เล่าคำพยานแล้วร้องเพลง บางทีก็ทั้งสองอย่าง พระเจ้านั้นอัศจรรย์ยิ่งและเพื่อถวายเกียรติแด่<br />พระองค์ ฉันจึงเขียนคำพยานนี้ขึ้น หากจิตวิญญาณใดก็ตามที่มาถึงจุดนี้ ก็จะเห็นคุณค่าของชีวิต<br />ในทุกสิ่งอย่าง<br />ฉันไม่มีถ้อยคำเพียงที่จะกล่าวได้ครบถ้วนถึงพระคุณของพระเจ้า ซึ่งนำฉันมาถึง ณ.จุดนี้<br />และที่ทรงกระทำให้ชีวิตฉันเป็นอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ เพราะถ้าปราศจากพระคริสต์เราก็ไม่มีอะไรเลย<br />แต่โดยทางพระองค์เราจึงได้ร่วมเป็นทายาทของพระเจ้าด้วยกันกับพระองค์ ทรงเป็นทั้งผู้ปกป้อง<br />ผู้ไถ่บาป,ผู้ช่วยเหลือและแพทย์ผู้ประเสริฐของเรา และปัญหาใด ๆ ที่เรามีนั้นไม่อาจใหญ่ยิ่งไป<br />กว่าความช่วยเหลือของพระองค์ที่ทรงให้เราได้ เราจะต้องนำปัญหาเหล่านั้นเข้ามาหาพระองค์<br />วางมันไว้แทบพระบาทของพระองค์และเข้าอยู่ในการดูแลของพระองค์<br />ฉันขอบพระคุณพระเจ้าสำหรับฤทธิ์อำนาจของพระองค์ ที่ยังดำรงอยู่ ในการรักษาโรค<br />ในการไถ่โทษความผิดบาปและในการปกป้องคุ้มครอง พระเจ้าทรงดีเลิศทุกเวลา ฉันได้ทำ<br />ผิดไปมากมาย<br />แต่พระคุณของพระองค์ ก็มีให้เพียงพอเสมอ พระเจ้าทรงรักเราและหากเรากลับใจใหม่อย่างแท้<br />จริงและ<br />สารภาพความผิดบาปของเรา พระองค์ทรงสัตย์ซื่อและเที่ยงธรรม ก็จะทรงโปรดยกโทษความ<br />ผิดบาป<br />ของเราและชำระเราให้พ้นจาการอธรรมทั้งสิ้น<br />หากเราสามารถช่วยใครได้ โปรดติดต่อกับเราตามข้อมูลข้างล่างนี้ เราจะทำเต็มที่สุดกำลัง<br />ที่เราทำได้ หากคุณมีปัญหาเกี่ยวกับคนที่คุณรักซึ่งอาจติดยา หรือปัญหาเกี่ยวกับคนที่ติด<br />ยาเสพติดอื่น ๆ เราจะพยายามตอบคำถามคุณ หากเราไม่รู้ เราก็จะพยายามอย่างเต็มที่<br />จะหาคำตอบมาให้คุณให้จงได้ โปรดจำไว้ว่า เราเป็นมนุษย์และเราจะทำผิดพลาดได้เสมอ จึง<br />ต้อง<br />สารภาพบาปต่อพระเจ้าและนำบาปนั้นมาอยู่ใต้พระโลหิตของพระเยซู โดยเร็วที่สุดที่จะเป็นไปได้<br />พระเจ้าทรงรักเราทั้งหลายและพระองค์จะทรงช่วยเราในทุก ๆ สถานการณ์ชีวิตของเรา<br /><br /><br />เจอรี่และเชเลีย โฮลคอมบ์<br />e-mail ถึงเราที่ rainbow@imws.net<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14719758-112709239047800872?l=lifeinglory.blogspot.com' alt='' /></div>maninGodnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14719758.post-1122031196217742102005-07-22T04:06:00.000-07:002006-02-23T02:03:32.000-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/7738/1071/1600/Alias%20Looking%20Out.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7738/1071/320/Alias%20Looking%20Out.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br />คำตอบสำหรับชีวิตอยู่ที่ไหน<br />เป้าหมายแท้จริงของคนเราคืออะไร?<br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">เรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร?<br />เรามาจากไหน?<br />เรากำลังไปสู่ที่ใด?<br />ใครคือผู้ที่สำคัญที่สุดในชีวิตเรา?<br />คุณค่าของชีวิตคืออะไร?<br />โลกนี้เป็นมาอย่างไร?<br />โลกกำลังไปสู่จุดหมายอะไรและอย่างไร?</span></span><br />..........<br />..........<br />เหล่านี้เป็นคำถามที่ล้วนแต่ต้องการคำตอบ<br />และคำตอบเหล่านั้น ควรเป็นคำตอบที่ถูกต้องด้วย<br />เป็นคำตอบที่แท้จริงของชีวิต ไม่ใช่คำโกหก<br />เพราะชีวิตไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ไม่ใช่สมมุติฐาน<br />ไม่ใช่ปรัชญา ชีวิตไม่ใช่การทึกทัก ไม่ใช่นิยาย<br />เพราะชีวิตและจิตวิญญาณเป็นสิ่งสำคัญ<br />ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ที่เป็นสมบัติของคนเรา....<br /><br />และคำตอบกำลังจะเปิดเผยออกมาแล้วจากคนเหล่านี้<br />ที่ชีวิตถูกเปลี่ยนใหม่ โดยฤทธานุภาพอันยิ่งใหญ่<br />เกินที่จะหาคำพรรณา หรือสรรคำใดมาบรรยายได้<span style="font-weight: bold;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14719758-112203119621774210?l=lifeinglory.blogspot.com' alt='' /></div>maninGodnoreply@blogger.com0